Lang lang geleden, toen Oma begon te werken, leek het logisch dat je elk jaar als blijk van waardering een salarisverhoging kreeg. Ik had ook vriendinnen voor wie dat ontzettend belangrijk was. Het leek wel dat, als ze het niet kregen, zij zich ondergewaardeerd voelden.
Later toen ik met mijn partner bezig was ook ons gezinnetje een mooi thuis te geven, leek het voor alle ouders ontzettend belangrijk dat er elk jaar een salarisverhoging was…. totdat…
Ineens werd het van hoger hand verboden! Het was even niet meer toegestaan om salarissen te verhogen in de bedrijven. En wie schetst mijn verbazing, niemand klaagde!
De les die ik hieruit trok was dat die salarisverhogingen vooral veel te maken hadden met je plek in de rangorde van de samenleving. En als je plek in die pikorde niet wijzigde maar je zag de rest wel vooruit gaan, en dus jou voorbij streven, dan brak er een soort van mini paniek uit. Maar als de plek van alle werknemers bevroren was, dan was het nauwelijks een probleem.
Voor wie het toen wel een probleem was, dat was voor diegene die thuis de eindjes aan elkaar moest knopen. Want ja, prijzen werden duurder maar inkomen stagneerde. Maar voor diegene die het meeste geld in het laatje bracht, leek er nauwelijks een probleem onder deze omstandigheden! Terwijl als die de enige was geweest die geen opslag kreeg, er een behoorlijke stress was ontstaan.
Nu moet ik zeggen, hier was het maar bevroren voor een jaar. Later heb ik helaas meegemaakt in Europa dat het voor veel langer bevroren werd. En dan wordt er na verloop van een flink aantal jaren toch wel wat geklaagd. Maar het geduld van de werknemers lijkt dan niet beloond te worden, het wordt steeds moeilijker om werkgevers te bewegen lonen te verhogen.
