Ach lieverd, wij mensen gedijen het beste als iedereen weet wat haar of hem te doen staat. En niemand kan àlles weten. Dus zijn we zo gemaakt, dat we allemaal net iets anders goed kunnen. In een team waar iedereen hetzelfde is en kan, zal weinig groots komen.
Moeder natuur heeft dat handig gezien, met als gevolg dat we juist veel mensen bij elkaar zien die complementair zijn.
B.v.:
- Ochtendmensen bij avondmensen
(Zo is er het grootste deel van de dag wel iemand wakker om te waken dat alles goed gaat?) - Harde werkers bij slimme werkers
(Energy gepaard met vernuft?) - Avontuurlijke mensen bij rustige mensen
(Er is reuring, maar het gaat niet te ver?) - Alfa denkers bij bêta denkers
(Sociaal handig gepaard met technisch handig?) - Drukke praters bij rustige types
(Zo hoeft niemand de ander te overschreeuwen?)
En ik weet zeker dat je er zo nog wel een paar kunt verzinnen!
Het kan zelfs zover gaan, dat onder hetzelfde dak het lijkt alsof men in parallele universums leeft. Waarbij de één een rustig kabbelend leven heeft, zowel op het werk als thuis, en de ander een constante strijd ervaart op het werk en thuis juist de rust vindt om daarvan bij te komen.
En dan is het de kunst om elkaar te waarderen om de verschillende sterke punten die elk afzonderlijk heeft ontwikkeld. En zeker niet om te proberen elkaar te veranderen in twee exact dezelfde mensenkinderen.
